فهو في سبيل الشّيطان . « 1 » روزى رسول اكرم با اصحاب خود نشسته بود ، جوان توانا و نيرومندى را ديد كه اوّل صبح به كار و كوشش مشغول شده است . كسانى كه در محضر آن حضرت بودند گفتند اين جوان شايستهء مدح و تمجيد بود اگر جوانى و نيرومندى خود را در راه خدا به كار ميانداخت . رسول اكرم فرمود : اين سخن را نگوئيد اگر اين جوان براى معاش خود كار مىكند كه در زندگى محتاج دگران نباشد و از مردم مستغنى گردد او با اين عمل در راه خدا قدم برميدارد ، همچنين اگر كار مىكند بنفع والدين ضعيف يا كودكان ناتوان كه زندگى آنان را تأمين كند و از مردم بىنيازشان سازد باز هم به راه خدا ميرود ، ولى اگر كار مىكند تا با درآمد خود به تهيدستان مباهات نمايد و بر ثروت و دارائى خود بيفزايد او به راه شيطان رفته و از صراط حق منحرف شده است . اگر علاقه به مال از حدّ مصلحت تجاوز نمايد و به صورت تمايل عصبى درآيد و مانند عشق سوزانى در نهاد آدمى مستقر شود و شخص را دلباخته و مجذوب خود سازد در نظر اولياء گرامى اسلام ناپسند و مذموم است . چنين علاقه‌اى ميتواند عقل را تيره كند ، ديدهء دل را نابينا و گوش دل را ناشنوا سازد ، و آدمى را به پرتگاه سقوط و تباهى بكشاند . قال علىّ عليه السّلام : حبّ الدّنيا يفسد العقل و يصمّ القلب عن سماع الحكمة . « 2 » على عليه السّلام فرموده است : محبّت دنيا عقل را فاسد مىكند و گوش دل را از شنيدن مطالب حكيمانه ناشنوا ميسازد .

--> ( 1 ) محجة البيضاء 3 ، صفحهء 140 ( 2 ) فهرست غرر ، صفحهء 111